Hiç kimse olmak hakkında.. Hiç kimse olunca mı kendisi oluyor insan acaba? Çok çelişkili biliyorum. Ama düşünüyorum da kendimi en çok “an”da hissettiğim zamanlar o küçük “hiç kimse” anlarım. Yürüyorum ve yanımdaki ne bir yaşlı çift için ne küçük çocuk…

Ben de dahil olmak üzere, insanların bir sürü şeye anlam yüklemeyi sevdiğini fark ettim. Fakat maalesef bu, bazen hayatı anlamlı hale getirme çabasından çıkıp; somutlaştırılmış hızlı kazanılan sonuçlara yönelmek olabiliyor. Çok şaşırtıcı değil, tüketici bir toplumuz; anlamları da tüketme ihtiyacı…

Zamanın yavaşlığında değil hissin yavaşlığında yatıyor bence yaşama hissi. Çok koşuyorum ben, koştukça da hızlanıyorum. Bazen o kadar hızlı oluyorum ki yetişemiyorum, geçiyorum gitmek istediğim yeri. Durmayı unutuyorum, durmak için yavaşlamak gerekiyor çünkü. Geri dönmem gerekiyor sonra ama yediremiyorum kendime…